Voor mij is het dit jaar al weer de derde keer dat ik mee loop met de vierdaagse van Nijmegen. Eigenlijk onvoorstelbaar maar toch waar omdat ik namelijk na iedere vierdaagse zeer hard heb geroepen dat ik hem echt nooit meer zal lopen, de blaren en de spierpijn namen hierbij echt de overhand. Echter na een aantal weken ben je de pijn alweer vergeten en herinner je nog alleen
maar de leuke momenten van voor, tijdens en na de tocht. Bloed begint dan toch weer te kriebelen en kijk je zo begin oktober al weer rijk halzend uit naar de volgende vierdaagse.

Ik ben de derde van de vier, dus niet de jongste maar ook zeker niet de oudste, je zult begrijpen dat ik dan ook te allen tijde tussen twee vuren in zit, de oudere die wat vaker willen rusten en de jonge honden welke graag wat meer door lopen om zo ook na de tocht rustig op een terras van iets nuttigs te genieten. Maar ook ik laat mij hierdoor niet uit het veld slaan en ga zeker ook dit jaar weer de eindstreep halen. Zeker nu ik ook nog eens voor een goed doel mag lopen is de uitdaging dit jaar voor mij alleen maar groter. De stichting Oscar welke zich inzet voor kinderen met Sikkelcelziekte kunnen wij op deze wijze op een goede manier helpen.