Als verreweg de jongste van het hel stel heb ik het zwaar te verduren. Zeker gezien het feit dat het mij na één mislukte poging nog niet is gelukt om de vier daagse tot een goed eind te brengen en dat fel begeerde kruisje in ontvangst te mogen nemen. U begrijpt dat ik dit tijdens menig trainingstochtje te horen krijg.

Na de derde dag belde ik vorig jaar naar huis op en vroeg aan het thuisfront mij te helpen herinneren aan deze dag op het moment dat ik weer roep: 'Ik ga me inschrijven voor de vier daagse!' Na een laatste vijf kilometer die ik nooit meer zal vergeten heb ik de strijd moeten staken. Dan weet je dat iedereen je direct voor gek gaat verklaren op het moment dat ik aankondig dat ik weer ga lopen. Zoals mijn medelopers ook al geschreven hebben, de vier daagse van Nijmegen heeft gewoon een bepaalde aantrekkingskracht die enorm verslavend kan werken. Want om nou te zeggen dat wandelen een hobby van me is.....nee, niet echt. Maar als je één keer hebt meegedaan weet je zeker dat je het jaar erop er ook weer bij wilt zijn!